Hieronder het reisverhaal van Sander uit Oirschot (Nederland)

  

Geitenbloed en Lao Lao
Afgelopen week was super!

Vanuit China ben ik naar Laos gegaan met de bus (naar Luang Nam Tha) en hier heb ik 2 dagen een scooter gehuurd. Eerste dag samen met 2 Engelsen en een Duitser door de bergen en een prachtig nationaal park. Ik heb o.a. een grote leguaan over zien steken en een prachtige wandeling door de jungle gemaakt naar een waterval (en op m'n kop begon ook een waterval..). Dag erna wat rond gereden hier en een paar stupa's bezocht en door dorpjes gereden waar de steentijd nog bijna voortleeft (en waar modder het rijden op de scooter niet makkelijker maakte).

Daarna met de bus naar Vieng Phouka. Ook een plaats waar ik eerder ben geweest en waar het weer wat primitiever is dan Luang Nam Tha. Ik had foto's van mensen bij die ik gemaakt heb ik 2007. Die heb ik afgegeven en ze vonden het heel mooi. We (inmiddels ben ik met een meiske uit NL samen aan het reizen) waren uitgenodigd door een tourguide die ik nog herkende van 2007 en hij herkende mij ook nog. Dat was heel mooi. Ze hadden een vergadering met alle gidsen en de dorpsoudsten/ chiefs van de dorpen in de buurt. Er zaten dus mensen van Lao Loum, Hmong, Khmu etc. Allemaal stammen daar. Eerst werd er gegeten en de rijstwiskey kwam ook al snel. Daarna een hoop bier en nog meer Lao Lao (de whiskey dus). We zaten op de grond en het eten was erg traditioneel met o.a. vis, blaadjes groen, geitenbloed, bolletjes rijst etc. Ik had een doos met pennen, potloden, gummen, tandpasta, etc bij me om uit te delen voor scholen in de dorpen. De chiefs waren er blij mee en alles werd uitgedeeld om mee te nemen. Het duurde erg lang en op een gegeven moment werd er gezongen en kwam er een gitaar bij en was het feest. Een unieke ervaring en het was erg toevallig dat we er nu net waren want het is maar eens per 6 maanden. Morgen ga ik op en neer naar Vieng Phouka met 107 schoolboeken voor de dorpen in de buurt en in Vieng Phouka. Op http://www.bigbrothermouse.com/ kun je meer lezen over het project waar ik de boeken van heb gekocht.

We hadden een dag na de ‘vergadering’ en het feest een afspraak met de directeur van de basisschool van Vieng Phouka om hem ook wat spullen (waaronder een mooie leren voetbal) te geven voor zijn school. Hij was er ook blij mee. Later op de dag hebben we weer de bus gepakt naar Luang Nam Tha en morgen ga ik dus nog 107 schoolboeken kopen voor de dorpen. Dan ga ik ook weer terug naar Vieng Phouka om het af te geven. De boeken kosten samen 1,3 miljoen Kip en dat is 109 euro. Een klein bedrag (relatief) maar de 107 boeken zullen zeker door 1.000 kinderen worden gelezen denk ik. Een druppel op de gloeiende plaat maar wel goed en vele druppels maken een verschil. Ik heb nog meer plannen in Laos waar ik nog op terug kom denk ik. Ons mam heeft ook weer een hoop opgehaald na het interview dus dat is super. En ik had al zo'n 450 euro te besteden voor projecten e.d. hier dus dat is mooi. Morgen dus op en neer naar Vieng Phouka en overmorgen gaan we weer verder.

Om een kort verhaal lang te maken: alles goed hier en mocht je een paar centen (of euro's) overhebben dan is het welkom op onderstaande rekening. Ik doe er alles aan dat het goed terecht komt en het is erg welkom.

rekening nummer: 1388.57.539
tnv: Sander Putmans
te: Oirschot
o.v.v.: Laos


Na lange tijd weer eens een bericht
Het heeft een hele tijd geduurd maar hier dan eindelijk weer eens een bericht. Het vorige berichtje was een testbericht omdat hier iets niet helemaal goed leek te gaan...

Mijn vorige verhaal eindigde op 7 juni 2009 en ik ga dus verder vanaf 8 juni, precies een maand geleden dus.

In Luang Prabang heb ik afscheid genomen van Maaike want zij ging de andere kant in en had nog wat minder tijd dan mij. Het was leuk om met haar samen te reizen en ik ben blij dat ik haar ontmoet heb. In Luang Prabang hebben we een fiets gehuurd en hebben we wat rondgereden door dit mooie stadje. 's Avonds zijn we een paar keer naar de avondmarkt geweest en daar kon je voor weinig geld goed eten en drinken. We kwamen daar aan de praat met een Australier (trema's doen het hier niet) en het bleek een erg interessante en goeie man te zijn. Ik heb zijn adresgegevens e.d. en als ik eens in de buurt kwam was ik van harte welkom. De dagen daarna hebben we hem ook weer ontmoet. We kwamen in Luang Prabang ook langs het stadion en daar hebben we even binnen gekeken. Ze waren net als in 2007 nog steeds aan het werken en het lijkt dus niet zo heel snel te gaan (maar ook dat hoort bij Laos en met dit weer gaat het ook wat rustiger aan natuurlijk). Na een paar dagen in Luang Prabang was het mooi geweest en verlieten we de stad.

In Luang Prabang heb ik een bus gepakt naar Ponsavanh en na een lange busrit kwam ik daar aan. Ponsavanh is een plaats waar in de Tweede Indochina Oorlog flink gevochten is tussen een Amerikaans 'geheim' leger en tussen de Neutralisten en de Communisten. De drie strijdende partijen hebben flinke sporen achter gelaten in het landschap en de Amerikaanse clusterbommen (ja, inderdaad die gebruikt Nederland ook en het wordt nog dagelijks gebruikt) hebben diepe wonden achtergelaten in het landschap en bij vele mensen. Nog steeds gaan er elk jaar mensen (vooral kinderen en boeren) dood en raken er mensen gewond als gevolg van de bommen die de Amerikanen hebben gedropt. De 'Geheime Oorlog' is door Kennedy (die soms als halfgod wordt vereerd) goedgekeurd en de CIA (de organisatie die overal rare spelletjes speelt en coups steunt) heeft de regie genomen voor de rest. De uitkomst was dood en verderf en helaas heeft Laos nog steeds te lijden onder de absurde oorlog die Amerika voerde in dit land. Op http://nl.wikipedia.org/wiki/Geheime_oorlog kun je meer lezen over deze donkere periode in de Laotiaanse geschiedenis. De organisatie MAG International is in Laos flink bezig met het ruimen van UXO (ongeexplodeerde bommen) en aan deze organisatie heb ik dan ook een schenking gedaan omdat men in mijn ogen met iets heel belangrijks bezig is. Later zal ik van deze gift en de andere giften een overzicht maken zodat de mensen die wat gedoneerd hebben kunnen zien waar het terecht komt. Op http://www.maginternational.org/ kun je meer lezen over MAG.

In Ponsavanh is buiten de UXO verders de wereldberoemde (?) Vlakte der Kruiken te vinden. Op http://nl.wikipedia.org/wiki/Vlakte_van_Kruiken kun je daar meer over lezen. De vlaktes (want het zijn er eigenlijk meerderen, waarvan een klein deel redelijk vrij is van UXO) heb ik bezocht met een tour. Het was interessant en de groep bestond uit leuke mensen en vooral jeugd. We hebben ook een boerderij/ huis bezocht waar ze Lao Lao (rijswiskey) stoken en onderweg stopten we bij een oude Sovjet tank die daar nog steeds stond nadat hij door een Amerikaans bombardement uitgeschakeld was. 's Avonds hebben we samen met wat mensen van de groep wat gedronken en het was gezellig. Een dag erna heb ik een brommer gehuurd en heb ik wat rondgereden door de omgeving van Ponsavanh (en ik ben niet van de paden af gegaan want dat is niet helemaal zonder gevaar). Ik heb toen ook een SOS Kinderdorp bezocht en daar heb ik een rondleiding gehad van de directeur. Ze doen goed werk en ook hier heb ik een donatie (500.000 Kip, rond de 45 euro) gedaan. Ik heb daar ook een bon van gehad dus dat is een prima verantwoording.

Vanuit Ponsavanh heb ik de bus gepakt naar Sam Neua. De busrit was weer een 'mooi' avontuur. De bus was er 1 uit de jaren '70 of '80 uit de Sovjet Unie. Het was een koekblik met lage banken en grote pilaren en er waren zo'n 20 zitplaatsen. Het zag er niet uit maar er zitten wielen onder en het werkt, dus dan wordt het hier gebruikt. De 20 man werden er 40 en op het dak en in de gangpad lag het helemaal vol met rijstzakken en andere bagage. Daar bovenop zaten en lagen weer mensen en de regenbuien lieten ook zien dat de ramen niet helemaal maar waterdicht waren. Een avontuur wat achteraf leuk is maar op dat moment niet echt heel veel stof tot lachen geeft. Al maken de prachtige uitzichten en de vriendelijke Laotianen weer veel goed. De bus raakte ook over verhit en er moest een liter of 50 water in voordat we verder konden voor de laatste 20 kilometer. Uiteindelijk haalden we Sam Neua en daar ging het om.

Sam Neua is niet echt een boeiende plaats en veel toeristen zijn er dan ook niet. Dat maakt het dan wel weer boeiender in mijn ogen maar qua bezienswaardigheden is het matig. Het monument in Sovjet stijl was mooi en ik heb ook nog een monnik bezocht in zijn tempel. Hem had ik in de bus al gesproken (zijn Engels was heel goed). Daar werd voor onze ogen nog een kat vermoord door 3 honden en daar waren de Boedhistische monnikken niet heel blij mee. In Sam Neua besloot ik een vlucht te boeken naar Vientiane een week later. Na een paar dagen heb ik de bus/ songthaew (2 houten banken achterin een vrachtwagentje) gepakt naar Vieng Xai. Na 90 minuten was ik daar.

Vieng Xai was een hele mooie verrassing en de omgeving was heel erg mooi. Ik had er heel veel toeristen verwacht maar ik heb er maar een handvol gezien. Na een stuk wandelen had ik een eigen hut/ bungalow gevonden en dezelfde dag ben ik naar de buren geweest om te informeren naar een tour naar de Pathet Lao grotten in het dorp. Daar kwam ik 2 Nederlanders tegen waarmee ik de dagen daarna heb opgetrokken. De eerste avond heb ik Petang gespeeld met wat Laotianen die voor de overheid werkten. Dat was erg leuk en ik bleek er niet slecht in te zijn (Petang is Jeu de Boules). De omgeving was erg mooi en de grotten erg interessant. De Pathet Lao verbleef er lange tijd: http://en.wikipedia.org/wiki/Viengxay_caves We hebben er ook een Australische vrouw ontmoet die daar werkt en het e.e.a. van de grond probeert te krijgen. Van haar heb ik ook wat kopieen gehad van foto's van bezoeken van o.a. Fidel Castro aan Laos. Na enkele dagen in Vieng Xai ben ik terug gekeerd naar Sam Neua waar een dag later mijn vlucht naar Vientiane was. Die vlucht was prachtig en het vliegen in een Cesna vliegtuigje met in totaal 11 man (inclusief 2 piloten die 50 cm van me af zaten) was het geld meer dan waard. Het scheelde ook 22 uur reistijd want de bus naar Vientiane zou ongeveer 25 uur zijn geweest.

In Vientiane aangekomen een taxi gepakt naar een hostel en het viel meteen op hoe ontzettend veel warmer en benauwder het daar was. In Vientiane heb ik een fiets gehuurd (voor 70 cent per dag is dat een goeie optie) en heb ik de Cubaanse Ambassade na uren zoeken gevonden om meer informatie te krijgen over de foto met Castro in Laos (dat had ik belooft aan de Australische in Vieng Xai). Dat is nog steeds niet gelukt maar wie weet... Ook heb ik in Vientiane (hoofdstad van Laos met ongeveer net zoveel inwoners als Eindhoven, 215.000) de Patuxay (http://en.wikipedia.org/wiki/Patuxay) en Pha That Luang (http://en.wikipedia.org/wiki/Pha_That_Luang) bezocht en nog wat meer dingen gezien. Op sommige plaatsen zijn erg weinig toeristen terwijl het hele mooie dingen zijn. Opvallend maar helemaal niet erg als je er rondloopt. Totaal anders dan in China waar overal duizenden Chinezen, Japanners en Westerlingen rondrennen bij de bezienswaardigheden.

Na een paar dagen in Vientiane had ik het wel weer gezien (in 2007 was ik er ook al) en heb ik de bus gepakt naar Nong Khai aan de Thaise kant van de Mekong. Ik moest Laos ook uit omdat mijn visum een maand geldig was en omdat ik er al bijna een maand zat. De reis van Vientiane naar Nong Khai was kort en zonder problemen. Ik had met een maat van me uit Eindhoven contact gehad om zijn vriendin in Seka (Isaan, Thailand) te bezoeken. Dat was dan ook het plan en de reis vanuit Nong Khai naar Seka was er 1 om niet snel te vergeten. Op het busstation in Nong Khai kreeg ik te horen dat de bus naar Udon Thani de beste optie was. Dat deed ik dan ook maar. Daar werden we ver van het centrum gedropt en ik had geluk dat ik mee kon rijden met 2 Nederlandse jongens en 2 Thaise meiden met een oom van 1 van de meiden. Ik werd op het busstation van Udon Thani afgezet en 1 van de 2 Thaise informeerde voor me of er nog een bus ging naar Seka. Die bleek nog te gaan (het was al laat en ik hield er rekening mee dat het niet meer ging lukken op die dag). Ik liep naar de plaats waar de bus zou komen maar er kwamen meteen mensen op me af die vertelden dat de bus weg was. Uiteindelijk in een tuk-tuk gesprongen en die zou me afzetten waar de bus nog zou zijn.... Eenmaal op de grote weg aangekomen zagen we de bus op een afstand rijden en begon de race. Uiteindelijk haalden we de bus in en kon ik instappen. De tuk-tuk chaffeur had goed werk geleverd en ik heb hem maar wat extra gegeven (hij helemaal gelukkig natuurlijk want zoveel verdienen ze niet). In de bus kon ik gaan staan en na een tijdje gelukkig ook zitten. Het duurde erg lang en ik vreesde dat ik in de verkeerde bus zat. Na wat over en weer bellen en sms'en (wat uiteindelijk best duur bleek te zijn..) met Marco leek het er toch op dat het klopte. De bus stopte op een gegeven moment voor de 30e keer en ik moest uitstappen want het zou daar zijn. Ik informeerde en het zou nog 20 km zijn. De tuk-tuk chauffeurs daar dachten al een makkelijke prooi te hebben maar een Thaise dame vroeg me of ik met haar en haar broer mee wilde rijden naar Seka, dat was nog eens geluk hebben! Uiteindelijk Aoi (de vriendin van Marco) ontmoet en daar een mooie tijd gehad in de Isaan.

Vanuit Thailand ben ik weer naar Laos gegaan en dit keer in het zuiden. Pakse was de eerste plaats en hier heb ik met de brommer een hele hoop gezien en bezocht. Erg mooi en de moeite waard. Hier zal ik later nog weleens wat over typen denk ik.

Morgen denk ik hier te vertrekken en het Khong Eiland zal de volgende bestemming zijn. Daar ga ik kijken of ik wat kan doen voor Help Laos: www.helplaos.nl

Tot zover weer eens een bericht vanuit Laos. Er volgt over een tijdje waarschijnlijk wel weer wat!

Groeten vanuit Pakse,

Sander

p.s. tot nu toe heb ik bijna 700 euro ontvangen om te besteden aan goede doelen, hartelijk dank aan de mensen die hebben gedoneerd!

 

 

Terug in het land der lachenden
Hier weer eens een bericht van me. Sinds een paar dagen ben ik weer in het prachtige Laos! Ik ben nu in de hoofdstad Vientiane. Hieronder kun je wat meer lezen.

Vandaag gebuurt met een Filippijnse vrouw die hier al een jaar of 4 woont. Ik ben in contact gekomen met haar via Adrie de Koning van www.helplaos.nl. Vannacht rond een uur of 3 sliep ik pas want we hebben ergens wat gegeten (een Duitser, een Engelsman, drie Nederlanders, een Vlaming en ik). Daarna ook maar wat gedronken... Om 06.50 uur ofzo was ik al wakker en later kwam ik erachter dat mijn telefoon nog op de oude tijd stond... een uur te vroeg dus. Brommerke gehuurd, benzine getankt en richting de afgesproken plaats. Daar een hele tijd gebuurt wat hier kan etc. en dat was goed en nuttig. Een vriendelijke vrouw ook. Daarna samen naar de markt geweest waar ik wel dingen zag waar handel in kan zitten. Daarna ben ik naar een monument geweest wat ik al eerder heb gezien maar waar ik niet echt een fatsoenlijke foto van had. De naam van deze Arc de Triomf van Vientiane is Patuxai (http://nl.wikipedia.org/wiki/Patuxai). Daarna met de brommer weer verder richting That Luang (http://nl.wikipedia.org/wiki/Pha_That_Luang). Een mooie stupa (http://nl.wikipedia.org/wiki/Stupa) en een soort van symbool voor de stad Vientiane (http://nl.wikipedia.org/wiki/Vientiane_(stad)) en het land Laos (http://nl.wikipedia.org/wiki/Laos). Hier was ik al eerder geweest en ik ben dan ook weer doorgereden. Vlakbij de stupa is een Militair Museum. Daar ben ik naar binnen gegaan en heb ik rondgelopen. Best interessant en er stond en lag wel het e.e.a. Hoe ze het voor elkaar hebben gekregen weet ik niet maar in praktische elke Engelstalige zin stond minstens 1 fout... Ook was er een borstbeeld van oud president Kaysone Phomvihane http://nl.wikipedia.org/wiki/Kaysone_Phomvihane met op de achtergrond de Communistische (hamer en sikkel) en Laotiaanse vlag. Dat zag er op zich wel mooi uit maar aan de andere kant leek het wat 'apart'. Er waren in het museum 5 andere bezoekers en voor de deur stond 1 brommer, die van mij. Bij de ingang zat een soldaat of politieman en later zag ik nog een soldaat wandelen. Er waren ook twee vrouwen binnen die er werkten. Dat was dus 4 personeelsleden op 6 bezoekers.... De entree was 5.000 Kip en dat staat gelijk aan ongeveer 40 eurocent.

Na het museumbezoek ben ik terug gereden naar het Guesthouse en daar heb ik wat zitten buurten met de Laotiaanse mensen die er werken. Er kwam een straatverkoper langs en een vrouw die er werkt ging naar buiten om wat te kopen. ik ging even kijken en besloot het ook te eten. Het was iets wat ik nog nooit op had met een moeilijke naam. Het leek op warme pudding met ui maar de smaak was anders. Het bleken bonen met kokos te zijn met wat pittige saus. In Nederland zal het geen populair gerecht worden maar het was leuk om te proberen. Gisteren in het restaurant hadden ze ook gefrituurde insecten. Ik had er niet veel zin in maar ik probeer zoiets nog wel een keer.

Na wat te hebben gebuurt heb ik de brommer weer gepakt en ben ik een beetje rond gaan rijden. Ik ben bij een willekeurige tempel het terrein opgereden en naar een monnik gegaan. Ik heb wat foto's gemaakt en een beetje gepraat met hem. Hij was 19 jaar en was Engels aan het leren. Leuk om weer eens met een monnik te hebben gepraat. Op het terrein werd trouwens ook gevoetbald en volop gespeeld door kinderen. Zoals het in mijn ogen ook hoort te zijn.

Daarna weer terug gereden en een stukje door een woonwijk gegaan waar het er behoorlijk armoedig uitzag. Een fleske drinken gekocht daar en toen een stuk verder op straat een bamboestengel gevuld met rijst. Dat heb ik al eerder op en is best lekker. Het is zoet en smaakt goed. Ook wel leuk dat ik de vrouw kon groeten in het Laotiaans, ik de prijs kon vragen in het Laotiaans, ze reageerde in het Laos en ik het begreep en haar toen betaalde en in het Laotiaanse bedankte en groette. Het zijn maar een paar woorden en getallen maar het is toch fijner dan in het Engels, waar ze meestal toch niks van verstaan...

Morgen nog wat plannen. Ik zet hier wel weer een keer wat op binnenkort.

Sabaidee!

 

p.s. voor een interessant stukje over Socialisme, met raakvlakken met Laos:
http://socialisme.nu/blog/nieuws/4819/einde-van-het-socialisme-dat-geen-socialisme-was/?utm_source=Nieuwsbrief+socialisme.nu&utm_campaign=37f8c39358-Nieuwsbrief_091002&utm_medium=email

 

 

De Grote Leider van Laos
Hieronder een bericht wat ik 2 dagen geleden getypt heb. Omdat er een stroomstoring (of gewoon uit besparing..) was en internet een dag ervoor niet beschikbaar was heb ik het nu kunnen plaatsen.

Hier is het:

Vanmorgen naar het museum voor voormalig president Kaysone geweest. Hij is volksheld in Laos en was actief in de onafhankelijksheidstraat van Laos en de strijd tegen de Amerikaanse marionettenregimes in Laos. Het museum ligt een paar kilometer buiten de stad en om 9.30 uur arrivieerde ik er. Er zat een soldaat bij de ingang die me de plek aanwees om de brommer te parkeren. Dat was gewoon langs zijn hokje. Daarna richting de ingang. Op het terrein staat een heel groot standbeeld van de president die zwaait. Het lijkt op het standbeeld wat ik weleens heb gezien op TV en internet van de Grote Leider in Noord-Korea. Bij deze staan geen soldaten en er hoeft niet te worden gebogen o.i.d. Ook staan er een paar andere standbeelden in de Socialistisch Realistische stijl. Mooi gemaakt. Binnen waren zo’n 4 mensen aan het ‘werk’. Het kaartje voor de entrée was 5.000 Kip (zo’n 40 eurocent). Er waren geen bezoekers toen ik rondliep. Toen ik het museum verliet waren er een paar. Het was interessant om te zien en er hingen en stonden heel veel foto’s. Ook was er veel informatie over de strijd in Laos en het leven van Kaysone. Het zag er netjes uit en ondanks dat je weet dat het een beetje gekleurd is, was het de moeite waard. Al was het alleen maar om het grote standbeeld te zien… De Communistische vlag wapperde op diverse plaatsen en het lijkt soms dat Laos is blijven hangen in de jaren ’80 in de DDR of elders in een zich Communistisch noemend land (wat het niet waren). De uniformen zijn half jaren ’80 stijl en de grote petten zijn bij sommigen ook nog in lijk het…

Na het museumbezoek ben ik op zoek gegaan naar het nieuwe Nationale Stadion van Laos maar ik kreeg het niet gevonden. Onderweg bijna een ongeluk met een andere brommer en 1 keer bijna onderuit door het zand op de weg. Voor 5.000 Kip (40 cent) ook nog tig bananen gekocht (ze zijn hier kleiner dan de bananen, uit Zuid-Amerika, in Europa) en die uitgedeeld bij het Guesthouse want een paar bananen zijn prima, twintig heb ik er niet nodig. Onderweg kwam ik een replica van de Eiffeltoren tegen in een gebied waar een hele hoop soldaten (met Kalashnikovs) rondliepen. Daarna weer terug richting het guesthouse en in een winkeltje wat gekocht. Nu even op internet maar het werkt niet al te goed….

 

Nog 7 dagen en dan ben ik weer thuis!
Nog maar zeven dagen en dan sta ik weer op Brabantse bodem! Ik ben afgelopen 8 dagen ziek geweest en zie er nu naar uit om weer thuis te zijn om daar vele bekende gezichten weer te zien! Op 4 december om 9.00 uur land ik op Eindhoven Aiport. Ik ben nu in Vientiane, tussendoor ben ik naar Tha Kaek geweest waar ik een halve dag van het mooie landschap heb mogen genieten en de rest van de tijd meer op de WC heb gezeten en in mijn bed heb gelegen dan wat anders.

1 december vlieg ik vanuit Vientiane naar Kuala Lumpur (Maleisie) en 3 december vertrek ik vanuit daar naar Londen. 4 dec. in de morgen vlieg ik dan vanaf Londen naar Eindhoven waar ik om 9.00 uur zal landen. Daar zal ongetwijfeld een grote delegatie fans klaar staan en natuurlijk zal de weg van Welschap naar de Kanaalstraat vol staan met enthousiaste volgelingen.

Op heerlijk ondemocratische manier is de Europese Unie intussen een 'president' rijker las ik. Zelfs daar mogen we in het geweldige Europa niet eens over mee beslissen. Zijn we dan net zo'n gebied als Laos, Thailand, China, Noord-Korea, de V.S. of andere wat dit betreft wat dubieuze landen?

Tot de 4e en daarna!!!

 

Sander

 

 

 

GoLaos.nl